متأسفانه امروزه بسیاری قواعد و اصول برعکس شده است. این پست در جواب خانم یا آقایی است که با عنوان "مهم نیست" در پست "دکتر امیرارجمند بازداشت شد" نظر داده بودند و بدلیل اینکه این مسأله مبحث جدیدی است خواستم تا نظر شما عزیزان را هم جویا شوم

 اصل بر این است که افراد در جوامع دموکرات بدون هیچ خطری به آزادی دستیابند و بدون کوچکترین تعرضی به اهداف قانونی و مسالمت آمیز دست پیدا کنند . تحمل هزینه و هر خطری استثنا یی است بر این اصل.                

در جوامع مدرن و جمهوری خواه برای رسیدن به آزادی صرفاْ بایستی تلاش کرد نه اینکه جنگید.(چنانچه حتی آرمانگرایانه به موضوع بنگریم مردم حتی نباید تلاشی برای رسیدن به مطالباتشان انجام دهند چراکه این وظیفه ی حکومت است که زمینه دستیابی مردم را به امیال و خواسته هایشان فراهم کند) به عبارت دیگر حاکمیت دموکرات می بایست آنقدر قانونمدار باشد که من شهروند اگر در جایی حقوقم ضایع گشت ، طی فعالیت های قانونی به راحتی و بدون تحمل هزینه ای در صدد احقاق حقوق از دست رفته ام برایم و نه اینکه به خاطر آن متحمل خسارت بشوم.

جنگ با حکومت و تحمل خطر برای رسیدن به آزادی یعنی اساسا حکومت را در مقابل خود قرار می دهیم در حالی که تمام اقتدار یک حکومت دموکرات و مدرن از آن مردم است و حکومت چیزی جز یک نماینده ای آنهم با قدرت تفویضی از سوی مردم نیست. ولیکن چرا؟ زیرا علی الاصول با کسی می توان جنگید که طرف مقابل دارای قدرتی باشد و چنانچه بدون قدرت باشد جنگی در کار نخواهد بود زیرا پیروز کسی است که همواره قدرت در اختیار اوست، بدین سبب جنگ بین مردم و حکومت دموکرات بر سر تأمین خواسته ها بی معناست چراکه حکومت بالذات هیچگونه قدرتی ندارد و تمام قدرت وی از سوی مردم می باشد، رابطه ی حاکمیت و مردم در این جوامع عرضی است و جنگ مردم بر سر احقاق حقوقشان استثنا است( بدین معنا که اگر یک حکومت دموکرات به دیکتاتوری بگراید می بایست برای تإمین خواسته ها با آن جنگید) و به هیچ وجه اصلی پایدار نمی باشد و لیکن این مورد در حکومت های مونارشیست و استبدادی برعکس است یعنی اساسا اصل بر این است که برای آزادی و  برای به رسمیت شناختن حقوق طبیعی مردم باید جنگید و هر خطری را تحمل کرد و تلاش مسالمت آمیز برای رسیدن به آزادی غالباً استثنا است.